De eerste van de twee themabijeenkomsten die worden gehouden over dit onderwerp vindt plaats in hotel/restaurant Bosgoed in Wilp. Direct na binnenkomst valt de gezellige zaal op waar de bijeenkomst wordt gehouden. Makkelijke stoelen, koffie met gebak, een goede opkomst, alle ingrediënten zijn aanwezig voor een nuttige avond. Dat de open haard niet aangaat zien we maar eventjes door de vingers.
De bijeenkomst wordt geopend door Harry Dijkhuis die eenieder van harte welkom heet, in het bijzonder de spreker van vanavond, de heer Niessen, psycholoog, werkzaam bij revalidatiecentrum Kastanjehof.
Na een strijd te hebben geleverd met de microfoon ( eerst zonder, daarna met maar niet werkend, gevolgd door werkend maar te zacht) start de heer Niessen zijn betoog met de opmerking dat hij verrast is door de hoge opkomst van deze avond en dat hij zichzelf de vraag stelt wat de toegevoegde waarde van zijn verhaal kan zijn aangezien de hele zaal vol zit met ervaringsdeskundigen over MS. Toch wil hij wel een poging wagen en na een algemeen beeld te hebben geschetst van MS komt hij op het onderwerp van deze avond.
De symptomen van MS zijn onder te verdelen in 3 gedeelte's:
Voorop staat dat men niet moet trachten om de acceptatie van MS na te jagen, de kunst is eerst aan de hand van de 10 regels te leven, je gedragsniveau te veranderen. De acceptatie van het hebben van MS volgt dan vaak erna.
Bij alle zaken (zoals bij zoveel dingen) staat communicatie voorop. Teamwork is belangrijk, gevoelens met elkaar uitwisselen en met elkaar praten.
Wanneer er een planning gemaakt wordt is het belangrijk om eerst de pauze's in te plannen en daar om heen de activiteiten in te passen. Wanneer er zaken tussen komen kunnen deze wel gedaan worden, andere activiteiten moeten dan blijven liggen. "Overbelasting"moet worden voorkomen.
Er kan een rolwisseling plaatsvinden in een relatie. Om toch het gevoel van eigen waarde te behouden kunnen activiteiten zich wijzigen. Is stoeien met de kinderen niet meer mogelijk dan kan dit gecompenseerd worden door vaker spelletjes te doen of frequenter voor te lezen.
Na dit betoog wordt er in 4 groepen uiteen gegaan om onder het genot van een drankje met elkaar te praten hoe eenieder op zijn of haar manier omgaat met MS. Gelet op de tijd die hiermee gemoeid gaat is hier voldoende animo voor.
Tot slot wordt er weer gezamenlijk teruggekeken op de onderwerpen die aan bod gekomen zijn in de verschillende groepen. Dat mensen met MS niet wereldvreemd zijn blijkt wel uit het feit dat zelfs aan een tafel de mond- en klauwzeer aan de orde geweest is.
Terugkerend item is ook het plannen van activiteiten. Opgemerkt wordt dat dit niet werkt omdat na een halve dag de planning al in de soep loopt. De heer Niessen merkt op dan het principe van een planning wel deugt, er is alleen een verkeerde planning gemaakt. Het hoeft ook niet op het uur nauwkeurig, ieder moet maar een planning maken die het beste bij hem of haar past.
De vraag wordt gesteld of het niet vreemd is dat de zaken zoals die vanavond besproken zijn zelden of nooit bij een neuroloog aan bod komen. Een verklaring hiervoor kan zijn dat door tijdsgebrek (druk, druk, druk) of onkunde dit niet aan de orde komt. Veelal wordt er door specialisten nog te veel in hokjes gedacht en de besproken zaken behoren niet tot de specialiteit van een neuroloog. Vaak is het ook beter om geen informatie te geven dan de verkeerde.
Ondertussen loopt de avond alweer tot zijn eind. De heer Niessen wordt bedankt voor zijn medewerking aan deze avond en krijgt voor de koude winteravonden nog een kleine attentie mee (ik ga er gemakshalve maar van uit dat de inhoud een opwarmend effect heeft). Gelet op het aantal aanwezigen dat blijft napraten heeft deze avond in ieder geval weer voldoende gespreksstof opgeleverd.
John Harleman