Er stond weer een themabijeenkomst op het programma, en wel over ergotherapie. Een interessant onderwerp en, gezien mijn eigen goede ervaring hiermee, naar de Sleutelbloemstraat getogen om te horen wat ik hier voor nieuwe dingen op kon doen. Het was weer stralend weer, het kan dus toch in Nederland, of dit de juiste combinatie was met een themabijeenkomst binnen….
Helaas viel de opkomst tegen maar dit was geen beletsel om om 14.00 uur te beginnen met de bijeenkomst, voorzien van koffie en koek. Het begin was al goed dus.
Spreekster van deze middag was Boukje Droogers, ergotherapeute bij Stichting Sutfene in Zutphen. Zij is een zogenoemde eerste lijns ergotherapeute, een ergotherapeute die bij de mensen thuis adviseert over praktische oplossingen voor dagelijkse problemen.
Dit alles met als doel om de mensen hulp te bieden om zo lang mogelijk zelfstandig in de eigen omgeving te functioneren. Dit kan door mensen op een andere manier hun activiteiten te laten uitvoeren (staand of zittend), danwel op een ander tijdstip (andere dagindeling), of het adviseren over hulpmiddelen die de activiteiten makkelijker en minder vermoeiend kunnen doen zijn. Het advies is altijd maatwerk, op de patiënt toegesneden omdat geen mens en geen situatie hetzelfde is.
Zij wordt ingeschakeld na een verwijzing van de huisarts of een specialist, of anders in het kader van de WVG wanneer het gaat om het leren omgaan met een vervoersvoorziening zoals een scootmobiel.
De hulpvraag kan afkomstig zijn van de patiënt(e) zelf, of van de mantelzorger. Ideaal is het als het een samenspel is tussen de patiënt(e) en de mantelzorger, omdat dan de problemen van twee kanten belicht worden. Vaak denkt de patiënt meer te kunnen dan wat die werkelijk kan, en dan is de mantelzorger de ideale persoon om dit te "corrigeren".
Gang van zaken:
Allereerst wordt samen met de hulpvrager de zaken op een rijtje gezet, zodat zij een beeld krijgt van de persoon zelf en waar de beperkingen liggen. Belangrijk hierbij is het ziektebeeld, en hoe het met de energiehuishouding is gesteld.
Vervolgens wordt het klachtenpatroon toegepast op de praktijk en wat de problemen zijn die de cliënt(e) tegenkomt bij zijn of haar dagelijkse activiteiten. Dit kunnen de huishoudelijke werkzaamheden zijn of de hobby's. De cliënt(e) speelt daarbij de hoofdrol, hij of zij ervaart de problemen. Voorop staat de bewustwording van de cliënt(e) en een stuk acceptatie van de klachten.
Allereerst wordt er gekeken welke problemen er verholpen kunnen worden door zaken op een andere wijze te doen (bv. activiteiten zittend te doen i.p.v staand), of door de activiteiten meer te verspreiden over een dag of week (andere dag/week-indeling). Dit vraagt veel van de cliënt(e) (ik heb het altijd zo gedaan) en zijn omgeving (waarom doe je dat zo?).
Wanneer dit niet voldoende verlichting biedt, of niet uitvoerbaar is, kan er gekeken worden naar hulpmiddelen. Wanneer je je verdiept in deze zaken blijkt er ontzettend veel mogelijk te zijn, veel is zelfs verkrijgbaar bij "gewone" winkels. Andere meer specifieke zaken zijn te verkrijgen bij de thuiszorgwinkels.
Allerhande aanpassingen zijn mogelijk zoals een verhoogd toilet, losse verhogers, kruk, knopenhaakje, antislip mat, keukenattributen voorzien van een groter handvat, dikkere pennen, penhouders. Veel zaken zijn mogelijk, meer dan men zich realiseert.
De ergotherapeute adviseert hierbij en helpt ook bij het vertrouwd raken met de hulpmiddelen om te voorkomen dat ze ongebruikt in de kast terechtkomen.
Uit de reacties van de zaal blijkt dat er veel gebruik gemaakt wordt van de diverse hulpmiddelen. Vaak zijn er zaken tussen waarvan je denkt, kan dat ook, en waarom heb ik er zelf niet aan gedacht.
Uit de zaal komt de opmerking dat je vaak ziet dat patiënten in een keer een heleboel hulpmiddelen tot de beschikking krijgen waarvan de helft niet gebruikt wordt. Dit lijkt op verspilling van hulpmiddelen, wordt er niet met voorzieningen gestrooid?
In de praktijk blijkt dat veel patiënten te lang wachten met het vragen van hulp. Komt die vraag dan toch dan blijkt er heel veel nodig te zijn, er wordt een inhaalslag gemaakt. Voor buitenstaanders lijkt dit op verspilling, de patient heeft om deze middelen gevraagd en echt nodig.
Uit de zaal komt dan ook de opmerking dat hulpmiddelen aangevraagd moeten worden in de "goede" periode, dan ben je er klaar voor als het onverhoopt slechter gaat.
Mocht het toch niet lukken om aan hulpmiddelen te komen dan kunnen fondsen nog soelaas bieden. Deze fondsen kun je niet persoonlijk aanvragen, dit moet gaan via bv. MEE (voormalige SPD) of eerste lijns ergotherapie.
De middag nadert al weer zijn eind waarbij iedereen nog uitgebreid verhaalt over zijn of haar ervaringen met aanpassingen en hulpmiddelen. Veelal goede ervaringen waaruit blijkt dat de ergotherapie een welkome aanvulling is op het weer op orde krijgen van het leven met MS.
Boukje Droogers wordt bedankt voor de informatieve en leuke middag en krijgt van de werkgroep nog een fleurige attentie.
Voor meer informatie kunt u kijken op de website van Sutfene, www.sutfene.nl
