Hoe langer ik leef, de krant lees en de andere nieuwsmedia volg, hoe meer ik besef dat bijna iedereen vooral leeft in zijn eigen wereld. Dit geldt van hoog tot laag, van intellectueel tot geestelijk eenvoudig, van rijk tot arm, van links tot rechts, van open tot gesloten en noem nog maar een paar verschillen op.
Dat naast de economie van Wall Street de economieën van China en India en niet te vergeten Europa steeds belangrijker worden geeft hoop maar ook verwarring en onzekerheid.
De oorlog in Irak wordt door sommigen de strijd tegen het terrorisme genoemd. Bermbommen heten aanslagen tegen de democratie en effectieve aanslagen op imperialisten. Wederopbouw heet bevrijding uit armoede en onwetendheid, maar ook buitenlandse bemoeizucht en het opleggen van Angelsaksische waarden. Hulp aan ouderen en gehandicapten kan voortkomen uit mededogen en kompassie, maar ook uit regelzucht en gewetenswroeging.
Persoonlijk ervaar ik de mij overkomen bemoeienissen van vrienden als weldadig en warm. Het eventueel afhouden kan ten slotte altijd nog.
Vervolgens komen we op het volgende: zijn verschillen overbrugbaar? Is het mogelijk om je verplaatsen in het standpunt van iemand anders, de andere partij, eventueel 'de vijand'? Hoe is het als je je indenkt dat je even de andere partij bent? De overheerser, de onderdrukte, de vluchteling, de genegeerde, de bezitter, de arme, de gehandicapte, de verzorger en ga zo maar door. Of is die manier van kijken alleen voorbehouden aan echte leiders?
Zijn die er wel? Of moeten we vooruitgang en beschaving hebben van gewone mensen die over hun eigen schaduw heen kunnen stappen? Ik weet het niet, maar blijf hopen op vrede tussen de mensen, ook tussen verschillende mensen. En ik zoek contact, ook met mensen van andere afkomst. Misschien moeten we gewoon met onszelf beginnen als we de wereld willen verbeteren.
Zutphen, 7 december 2007
Harry Dijkhuis