Was verleden jaar al een ramp met al die sneeuw. Verleden jaar? Begin dit jaar eigenlijk. Nu begint de ellende weer van voren af aan.
Kon ik het vroeger nog wel waarderen, nu niet meer. En voor mijn gevoel komen we er de eerstkomende maanden niet meer vanaf. De ouden van dagen komen hun huis niet meer uit wordt er gezegd. Nou, ik ook niet meer.
Voor deze sneeuw was ik al niet vaak buiten te vinden, nu nog minder. Het rijden met de handbike is met dit weer echt een ramp. Doordat je zo laag bij de grond zit fungeer je als sneeuwschuiver zodat je eenmaal op het werk aangekomen veel gelijkenis vertoond met de verschrikkelijke sneeuwman. Die in de verhalen die ik ken nooit in een rolstoel zat.
De fietspaden zijn ook niet echt begaanbaar. Er is vaak een mooi paadje getrokken door de fietsers. Helaas heb ik een wiel extra die dan juist over de opgevroren sneeuw gaat zodat een niergordel bij dergelijk weer geen overbodige luxe is.
Op de weg zelf gaan fietsen zoals laatst in de krant werd gesuggereerd lijkt me ook een slecht plan getuige de woeste blikken van de automobilisten. De MP-3 speler biedt dan wel bescherming tegen bijdehante opmerkingen maar niet tegen 1000 kg staal.
Dan biedt toch de taxi uitkomst. Met de rolstoel in de taxi. Lekker warm, geen sneeuw. Tenminste geen sneeuw waar ik last van heb. Voor de werkplaats eruit, een paar meter door de sneeuw en ik ben er al. Dit moeten we maar vaker doen.
Zo ook die vrijdag. Op een christelijke tijd werd ik opgehaald, 07.00 uur weggaan leek me toch een beetje overdreven. Onderweg zag ik al wel dat het geen verkeerde keus was. Als ik de fietspaden bekeek waar we langs reden zag ik daarop zich voortslippende en glijdende fietsers.
Op tijd op het werk, geen natte schoenen, eigenlijk had het alleen maar voordelen … dacht ik nog op dat moment. De ochtend ging voorbij en het tijstip van ophalen begon naderbij te komen.
Telefoon, de taxichauffeur. Was aan het slippen en het glijden in Deventer, of het ook een half uurtje later kon? Geen probleem, het was warm binnen, ik had een WC in de buurt, een half uurtje redde ik nog wel.
Een half uur later, telefoon. De taxichauffeur. De taxi had de geest gegeven op de snelweg, met een aantal personen erin. De taxi moest weggesleept worden. Ondertussen waren alle busjes van het bedrijf uitgewaaierd. Probleem.
Ik gaf aan wel zelf wat te regelen zodat zij zich konden concentreren op het vervoer van de gestrande reizigers waarvan er ook iemand in een rolstoel zat. Maar naar huis gebeld om te kijken of ze me konden ophalen.
Mijn vrouw had ondertussen ook de buik vol van de sneeuw en de als gevolg daarvan slecht begaanbare parkeerplaatsen. Waar iedereen de wagen neerzette op vrije plaatsen niet zijnde parkeerplaatsen.
Na een half uur arriveerde zij met zeiknatte voeten bij het bedrijf om mij op te halen. Met een gewone auto uiteraard zodat het eerst weer een hele operatie was om mij in de auto te krijgen. Gelukkig bracht een collega hulp zodat ik na een half uur weer thuis verscheen.
Hoewel mijn bijdrage aan deze dag alleen maar zitten was geweest was het toch een vermoeiende dag. Moraal van het verhaal?
Het was niet alleen aan mijn lichaam gegeven om af en toe kapot te gaan. Een schrale troost.
Auto's konden gerepareerd worden, mijn lichaam helaas niet.
John Harleman