Rotterdam is gebombardeerd, Nederland heeft zich overgegeven.
De school van Liesje heeft een andere bestemming gekregen: Duitsers hebben bezit genomen van het zo vertrouwde schooltje. Zouden ze nog weer weggaan? Liesje bewaakt vanuit de struiken haar school. Ze zouden de speelplaats toch wel rust laten?
Zo bespiedt het kleine meisje de plek waar zij zich tot een paar weken geleden veilig voelde. Af en toe ziet ze mannen, eigenlijk nog jongens, door de school marcheren. Een schreeuw, een bevel, salueren. Haar wereld lijkt ingestort.
Een soldaat met blonde lokken wenkt haar met een leeg bierflesje in zijn hand. Hij geeft haar een gulden en wijst naar de winkel tegenover. Liesje rent met het lege flesje naar Van Drimmelen's zaak, die is blijven staan tijdens het bommengeweld.
Zonder haar iets te vragen geeft de winkelier een biertje aan de kleine meid. Ze rent terug en geeft de man, of eigenlijk de jongen, het vraagde drankje. 'Dankjoewel', fluistert de soldaat. Hij heet volgens Liesje Anton, maar ze praat natuurlijk niet met de vijand.
Telkens als de troep door de straten marcheert knipoogt Anton naar Liesje, die tegen de gevels van de straat gedrukt, staat te kijken. Heeft ze nou de vijand geholpen? Is ze eigenlijk een verrader? Ze weet het niet, wil het ook niet weten. Eén van de vreemde soldaten is stiekem een beetje een soort van vriend geworden.
Is er dan toch nog hoop in deze bange tijd?
Zutphen, 20 december 2005
Harry Dijkhuis