Dit is 'm!

Jarenlang heb ik het geroepen: "Ik ga nooit achter een rollator lopen"? Om een of andere reden was dat hulpmiddel het ergste wat me kon overkomen. Ik associeerde het met hoogbejaarden en hoewel mijn haar inmiddels zilvergrijs is voel ik mij alles behalve oud en der dagen zat.
In 1998 deden krukken hun intrede in mijn dagelijks leven. Daar had ik weinig moeite mee, die heb je ook nodig als je je enkel verzwikt... toch? Het was achteraf gezien natuurlijk gewoon een vorm van struisvogelpolitiek.
Langzaam aan kreeg ik steeds meer mobiliteitsproblemen en de dag dat ik mijn rolstoel en scootmobiel kreeg was de zwartste dag in mijn MS- carrière. Ik heb de hele IJssel volgejankt.
Inmiddels is dat al meer dan 4 jaar geleden en ik ben nu hartstikke blij met mijn scoot en helemaal met mijn supersnelle Sopur Starlight Argon.(Je moet trouwens niet slissen als je dit zegt !).
Ik voel me daarmee op mijn gemak en niet meer medelijdend bekeken. Ik ben een "Bitch on wheels " . Achter de geraniums zitten kan altijd nog.
De afgelopen weken heb ik mijn krukken vrij veel gebruikt, ik kreeg er zere handen en armen van en enkele dagen geleden bedacht ik dat ik mezelf gewoon niet langer moest pesten.
Vanmiddag gingen we dus naar de Thuiszorgwinkel en heb ik er een gekocht en hem gelijk in gebruik genomen. Dit is 'm !



Hij is knalrood en gemaakt door Zweedse designers. Wat opvalt is dat de handvaten precies andersom staan dan bij de doorsnee rollator. Hij loopt lekker en je kunt er op zitten. Ik kreeg er een tas bij kado en kan er eventueel nog een mandje bij kopen.
En ik voel me niet eens opgelaten.

Weer een overwinning op mezelf behaald.

Annemiek

Geraniums

Het aanvragen van hulpmiddelen, zoals een rolstoel of een scootmobiel, is een langdurig traject.
Na het invullen van de benodigde formulieren, vaak met hulp van de ergotherapeut (want die kent de goede kreten), volgt er een gesprek met de WVG- consulent van de gemeente. Deze komt op huisbezoek en checkt of je het gevraagde ook daadwerkelijk nodig hebt (alsof je voor je lol op wielen door het leven gaat) en zoekt vervolgens de goedkoopste adequate oplossing.
Dan wordt de hele papierwinkel naar de instantie die de hulpmiddelen daadwerkelijk gaat leveren gestuurd. Bij ons is dat de Welzorg. Na verloop van tijd wordt je uitgenodigd voor een passing waarbij, samen met een technisch adviseur, gekeken wordt welke stoel er het beste voor je is. De gemeente moet het uiteindelijk nog goedkeuren en dan wordt hij daadwerkelijk besteld. Op deze manier zijn 2 of 3 maanden snel om.
5 maanden wachten op 2 spatbordjes voor mijn rolstoel vond ik erg lang, maar 2 van mijn vriendinnen wachten nu al een jaar, of langer, op een passende rolstoel. Die stoel is hun enige mogelijkheid om zich te kunnen verplaatsen. Zonder die stoel kunnen ze hun geraniums niet eens water geven.
Droevig!

Annemiek

Gladiolen

Mijn echtgenoot Niels heeft de 4- daagse uitgelopen en daarom ben ik natuurlijk heel trots op hem. Vorig jaar had hij ook al een poging gewaagd, maar vanwege de blaren had hij toen de derde dag af moeten haken We stonden dit jaar op een camping in Heumen met allemaal lopers. En ik daar, als bezienswaardigheid, tussen met mijn scoot.
De reacties waren heel verschillend, vooral toen ik tussen de lopers in reed kreeg ik menig gevatte opmerking te horen.
Hé, dat is niet eerlijk.
Mag ik een lift?
Hoe hard kan ie (antwoord: 80 ).
En IK kreeg een bos gladiolen van een mevrouw op de camping omdat ik niet gelopen had. Tadaaaa, olé, oléolé, olé Hoe was ie.... GOED!!
Doen we volgend jaar weer.

Annemiek

Hijskraanvogel

Tijdens de vakantie in Frankrijk komen we in Vaison la Romaine terecht, op camping Carpe Diem. We vinden een mooie ruime plaats, trakteren onszelf op een glaasje Pernod en een "gemeen" Frans kaasje (zo een waarbij je niet mag roken want dan gaat de hele caravan in de hens) en genieten van het dolce far niente.
We slapen altijd heerlijk in ons rijdende hutje maar midden in de nacht worden we gestoord. Ik hoor gerommel, gestommel en vervolgens een klap. Slaapdronken vraag ik mijn echtgenoot: Wat is dat? Zonder een moment te aarzelen zegt deze: een vogel.
We gluren nog even tussen de gordijntjes door maar zo te zien is er niks aan de hand en we slapen dan ook snel weer in.
De volgende morgen stap ik de caravan uit en zie gelijk wat er die nacht gebeurt moet zijn. Ze hebben geprobeerd het kratje met levensmiddelen te stelen dat altijd onder de luifel staat. Het corpus delicti ligt 50 meter verderop opengebarsten op het campingweggetje.
Natuurlijk bespreken we samen met de buren, als amateur detectives de toedracht. Onze conclusie luidt als volgt: We denken dat 2 mensen het kratje opgepakt hebben en er mee zijn gaan hardlopen. Omdat het nogal vol was is de zijkant gescheurd waarna de inhoud op de weg terecht kwam.

Tijdens het ontbijt krijgen we samen onbedaarlijk de slappe lach. Mijn echtgenoot, onze huisbioloog, had midden in de nacht geconstateerd dat het een vogel geweest was. Welke vogel kan een kratje gevuld met levensmiddelen optillen? Dat moet wel een kraanvogel geweest zijn, of bij nader inzien: een hijskraanvogel.

Annemiek

Mens versus gras

We kampeerden de afgelopen dagen op een mooie plek. Dankzij de regen werd het gras op het terrein drassig en mochten er geen auto's meer rijden. Er werd een bordje "verboden voor auto's" geplaatst.
Ik heb Multiple Sclerose en daardoor loopproblemen. Door de zompigheid kon ik mijn rolstoel niet meer gebruiken. Met mijn krukken verplaatste ik mij dus over het terrein.
's Avonds gingen we uit eten. Toen we terug kwamen besloten we om ondanks het bord "verboden voor auto's" naar de caravan te rijden. Vóór we uit de auto konden stappen stond de beheerder achter ons. Hij was bijna buiten zichzelf van woede. Hij wist wel dat ik moeite met lopen had, maar we hadden het bord genegeerd en als mijn man niet onmiddellijk terug ging konden we vertrekken van de camping.
Op dat moment kon ik niet reageren, zo perplex was ik. Hij had gelijk, we hadden het bord genegeerd en we hadden niet overlegd of we bij wijze van uitzondering toch op het terrein mochten rijden.
Wij kamperen al heel lang en inmiddels al enkele jaren met hulpmiddelen. De meeste campingbeheerders proberen het zo makkelijk mogelijk voor je te maken. Tot nu toe uitsluitend goede ervaringen. Dit was mijn eerste slechte en het hakt er aardig in.

Ik word heel verdrietig als iemand zijn gras belangrijker vindt dan een mens.

Annemiek

De schrijfster van deze stukjes, Annemiek Hattink, heeft ook een eigen website waarop zij meerdere korte cursiefjes heeft staan, en waar zij ook zelf gemaakte aquarellen (zoals hieronder), laat zien. Geïnteresseerden kunnen hier doorlinken naar haar site.