Net nu mijn aangezichtspijn (tijdelijk?) is gezakt, zie ik dubbel, dat wil zeggen alleen scherp als ik één oog dichtknijp. Een telefoontje naar mijn neuroloog dr. De Wit was genoeg om een prednisonkuur van 5 dagen te scoren toen hij me mobiel in de lift van het station belde.
Ik was een vriendin van het perron aan het ophalen. Door mijn slechte zicht heb ik de procedure van uit de trein scooten onder begeleiding gemist. Eerst wilde de dokter me nog even zien, maar toen ik zei dat ik dan hetzelfde zou zeggen en dat hij toch niet zag wat ik niet kon zien konden we telefonisch afspreken dat ik opgeroepen zou worden. Dat gebeurde op dezelfde avond dat ik mijn vriendin teruggebracht had naar het perron, deze keer met procedure van inrijden.
Dag 1
De eerste keer vertrouwde Wilma (mijn vrouw en gelukkig nog steeds mijn vriendin) het niet helemaal. Zij bracht me per auto naar het ziekenhuis, rolstoel uit de achterbak en karren maar. Een warmbloedige een aardige zuster Anna wilde het inbrengen van het infuus wel eens proberen na haar korte opleiding hierin.
Toen ze me vertelde dat ze al 6 maanden zwanger was en ik uitrekende dat ze nog 3 maanden te gaan had zat de stemming er al goed in. Dit zou hun laatste kind zijn. Ik vond en zei dus dat haar man deze keer de lul zou moeten zijn na al de moeite van haar kant. Daar was ze het helemaal mee eens, hij ook trouwens.
Ze vond dat ik erg koude handen had vergeleken met die van haar. Toen het infuus niet helemaal vlot naar binnen daalde zei ik dat mijn temperatuur waarschijnlijk niet veel meer zou dalen na mijn dood. Toen ik ook nog opmerkte dat ik van buiten lach terwijl ik van binnen huil was ik te leuk geworden (stom dus van mezelf). Een schokschouderende verpleegster is waarschijnlijk niet goed in staat om een medisch ingewikkelde handeling goed uit te voeren: er moest maar even een arts-assistent opgeroepen worden.
Toen die na een tijd arriveerde (het was druk op de spoedopname) zat hij er zo in. Mijn opmerking dat ze het ouwe gat van zuster Anna mocht gebruiken werd genegeerd. De vloeistof zat er in een kwartier in, even naspoelen en wegwezen.
Dag 2
Omdat ik op mijn scootmobiel bij tegenliggers één oog dichtknijp rij ik er niet tussendoor, dat wil zeggen er niet tegenaan. Mijn zelfstandigheid is dus toegenomen, heerlijk. Deze keer trof ik broeder Sebastiaan, een rustige en attente verpleegkundige. Hij wist zelfs dat een knikrietje voor een liggende en tevens drinkende patiënt wel handig is. Door het rustige tempo duurde het wel wat langer. Toch heb ik niet, zoals bij een kuur van een paar jaar geleden, zelfstandig de druppelsnelheid opgevoerd waardoor er toen een rode streep door de slang naar boven kroop; dat bloed kwam me bekend voor.
Dag 3
Ook deze keer trof ik een sympathieke verpleegster. Vlotte procedure en wegwezen maar weer. Het resultaat valt me nog wel tegen, nog geen verbetering dus.
Dag 4
Vlotte procedure en wegwezen maar weer. Het resultaat valt me nog steeds tegen, nog geen verbetering dus. Nog maar één keer te gaan.
Dag 5
Procedure eerst rustig, halverwege door de verpleegster een beetje opgevoerd. Misschien dat de prednison na gebruik nog wat doorwerkt merkte ze hoopvol op. Anders woensdag dr. De Wit nog maar eens bellen of er nog andere verbetermogelijkheden zijn.
Leuk ziekenhuis dat Spittaal, met vrolijke verpleegkundigen. Dat kan gelukkig dus ook op een afdeling spoedopname.