De handbike was al weer enkele jaren in beeld. Van wel handig was die ondertussen gepromoveerd naar onmisbaar. Ook weer overdreven maar in de auto komen was een hele opgave zodat wanneer ik voor de keuze stond, handbike of auto, toch gekozen werd voor de handbike. Waar ik weer spijt van kreeg als het regende maar toch.
Naar het werk toe was die al een vaste schakel geworden, zo ook op die woensdag. De CCSVI-behandeling had wel wat gebracht maar niet dat ik weer kon lopen dus was ik nog steeds aangewezen op de rolstoel.
Weer te laat maar mijn vrouw wist me in de rolstoel te krijgen, de rolstoel wist ik weer achter de handbike te krijgen, niks stond een fietstocht meer in de weg. Nou ja, fietsen, in de loop van de tijd was het fietsen zo langzamerhand vervangen door volledig elektrisch rijden.
Zeer tegen de gewoonte in van echte fietsers had ik het licht op en daar ging de combinatie. De weg naar het werk toe was niet vrij van obstakels en bij de aanbouw van een appartementencomplex moest ik de weg oversteken. Dit ging goed, een voordeel was dat ik door mijn MP-3 speler de eventuele reacties van woedende automobilisten toch niet kon horen.
Aan de overkant vervolgde ik mijn weg om na een kleine afstand weer terug te keren naar de goede kant van de weg.
Ik wachtte op het rode stoplicht voor de automobilisten en op de auto's die steevast door het rode licht kwamen scheuren, stak over, reed de stoep op om bij het fietspad te komen en … vast.
Vast, op de dinsdag hadden ze waarschijnlijk het fietspad eruit gehaald voor renovatie dus wat er nu lag was een uit de kluiten gewassen zandbak. Waar ik nu middenin stond. Gelukkig zonder om te slaan maar ik zat wel vast.
Gelukkig had ik naast twee trappers ook nog twee handen en twee hoepels aan de wielen van de rolstoel dus op handkracht wist ik de combinatie naar de weg te bewegen … die 5 cm hoger lag dan de zandbak. Een klein hoogteverschil maar hoog genoeg om niet op de weg te komen.
Maar weer achteruit om een nieuwe poging te wagen en weer niet. Maar weer achteruit en … Met al het heen en weer bewegen had ik de rolstoel ondertussen dusdanig ingegraven dat ook het heen en weer gebeurd was. Nu zat ik echt vast.
Ik had hulp nodig.
Ik zwaaide naar een stel mannen die in een busje voorbij kwamen, zij zwaaiden vriendelijk terug, en reden door. Dat werkte dus niet. Er kwam een fietser voorbij scheuren, op de weg. Nieuwe poging, ik stak mijn hand op. "Morguhh" was zijn reactie om vrolijk door te fietsen. Ook dit werkte niet.
Ik stak mijn hand op naar een busje dat voor de stoplichten stond. Nu had ik wel effect. De alarmlichten gingen aan, de man stapte uit, duwde mij uit de zandbak en ik kon mijn weg vervolgen, onder het zand.
Het werk wist ik zonder verdere calamiteiten te bereiken, weliswaar te laat maar ik had het weer gered. Gelukkig wel want om mijn verdere leven als standbeeld te fungeren was toch niet echt mijn toekomstvisie!
John Harleman