Door het lezen van een stuk over de dood van de 93-jarige Albert Ellis bedacht ik het volgende: Duizenden mensen hebben jarenlange psychotherapie gehad volgens de ontdekkingen van Siegmund Freud. Duizenden therapeuten, duizenden wetenschappelijke boeken, talloze congressen en workshops, terwijl Ellis neurose afdeed als 'gewoon een duur woord voor zeuren'. Beter was een korte periode van intense bemoeienis, gekoppeld aan doelgerichte methoden waarmee de patiënt zelf verder kon.
Het knappe en tevens domme van en mens als ik is dat hij altijd wel een verband kan leggen tussen een bericht als boven genoemd en zijn eigen leven. De allerdomste opmerkingen als 'dat is net als bij mij/mijn broer/mijn buurman/enzovoort', terwijl iemand net verteld heeft dat een dierbare last heeft van iets ergs, sla ik over.
Het gaat mij nu vooral om de troost en de hoop die je kunt halen uit iets waar je een beetje of zelfs heel erg in gelooft.
Als voorbeeld gebruik ik een matje van de Magneetveld-Therapie, het Quatron Resonantie Systeem. Deze mat en de bijbehorende therapie had ik al afgeschreven wat betreft eigen gebruik (helpt niet, kost veel tijd, laat maar zitten). Omdat ik erg veel buikpijn en diarree had en ik alleen thuis was heb ik de mat een paar keer gebruikt.
Heb ik nou minder buikpijn door het verstrijken van de tijd, door het zelfherstellende vermogen van mijn lichaam, door anders eten of door het gebruik van de mat? Ik heb er geen idee van, maar het leven is nu wel aangenamer.
Volgens mij heeft het geen zin om hierover nieuwe theorieën te ontwikkelen. Net zo min als 'signalen uit het onderbewuste' (dromen) allemaal verklaard hoeven te worden.
Dat ik vanmorgen mij cello kwijt ben na een treinreis (droom) kan te maken hebben met berichten over de gelogen reis van de drager van de gele trui van de Tour de France, met de komende reis van mijn vrouw en zoon uit Zwitserland die ik zaterdag van het station van Zutphen moet halen of het zoekraken van een nagelknippertje.
Ook heeft het geen zin om mensen van hun geloof af te brengen door het verzinnen van tegenargumenten. Ook het hebben van hoop is een belangrijke drijfveer om door te gaan. Of het bereiken van vrede op aarde, goede gezondheid, vriendschap of goede familieverhoudingen nou gehaald worden of niet of nog niet; hoop is iets dat je niemand mag onthouden.
Laat de fantasie en de geheimen hun eigen weg maar volgen, maak het jezelf niet onnodig moeilijk, geniet van de bloemen, vogels en mensen die je op je weg tegen komt. Je hoeft echt niet alles van een ander en van jezelf te weten om gelukkig te zijn. En ook niet alle hoopvolle plannen uit te voeren.
Zutphen, 27 juli 2007
Harry Dijkhuis