Omdat ik ging twijfelen of mijn scootmobiel de aangekondigde bezuinigingen zou overleven heb ik de driewielfiets van mijn ex-buurvrouw uitgeprobeerd. Dat was helaas geen succes. Ik moet toegeven dat mijn spierkracht en evenwichtsgevoel te veel afgenomen zijn om dit vervoermiddel als alternatief te kunnen gebruiken. Toen zette ik de dingen op een rij:
1. Er zal voorlopig geen sprake zijn van verdwijnen van mijn scootmobiel. De gemeente Zutphen zal zeker niet vooroplopen met een dergelijke bezuinigingsmaatregel. Dus lijd ik het meest door het lijden dat ik vrees (Nicolaas Beets?).
2. Op een scootmobiel wordt ik niet moe, op een fiets wel.
3. Waarom zou ik mezelf dit aandoen terwijl ik wel train door huishoudelijke activiteiten? Om slank te blijven hoeft het ook al niet.
4. De tijd dat geen berg me te hoog was en geen tegenwind te sterk is voorbij. Hier kan ik met weemoed aan terugdenken.
Mijn conclusie is dat ik er niet op door ga.
Een meer psychologische benadering van een gereformeerde boerenarbeiderszoon die een moeilijke studie in Delft niet opgaf en carrière maakte als wegenbouwkundig ingenieur, meer specifiek als verkeerskundige met verschillende werkgevers zal ik u besparen. Misschien had mijn vader wel gelijk toen hij zei: je doet altijd dingen die eigenlijk niet kunnen en houdt altijd vol. Gewoon een doordrammer dus.
Zutphen, 6 juli 2011
Harry Dijkhuis