Op woensdag 8 december stond het te gebeuren: Wilma (mijn vrouw) en ik gingen naar de Hanzehof om de uitvoering van het theaterstuk "Duet for one" te zien en horen. Omdat in het hele land gladheid voorspeld werd vroegen we Marc (onze zoon) om ons per auto te brengen en na ons telefoontje te halen.
Het stuk ging volgens mij over het onbegrip van een arts voor zijn patiënte. Veel herkenbare stadia van Multiple Sclerose (MS) kwamen aan bod. De ontkenning, slapeloosheid, zelfmoordneigingen, depressiviteit, angst, hoop, het leven in twee werelden (de spelers speelden hun duet alleen).
Wilma had verwacht dat er veel rolstoelen aanwezig zouden zijn, maar behalve een van de twee hoofdrolspelers was ik de enige met een rolstoel.
Volgens mij heb ik het advies van de 'dokter' uit mezelf al opgevolgd: me richten op het helpen van anderen en niet alle aandacht op mezelf richten. Daardoor ben ik niet bezig met de MS en de mogelijke genezingsonderzoeken. Wel gebruik ik de beschikbare verlichtingsmogelijkheden (aangepaste keuken, WMO, scootmobiel, traplift, aangepaste auto, verbouwing).
Al met al was het een plezierige avond. De vraag of het erg confronterend was kon ik ontkennend beantwoorden. Daarvoor leef ik al te lang met de wetenschap dat mijn MS nooit meer over gaat.
Zutphen, 9 december 2010
Harry Dijkhuis