Ik droomde dat ik was aangenomen door een niet-oplettende baas. Ik verkeerde namelijk in de positie dat ik kon kiezen tussen wel (dat dacht ik tenminste) en niet werken. Dat zit zo:
Als ik zorg dat ik aanwezig ben voordat mijn gesprekspartner/beoordelaar er is en ik een goede babbel heb, en hij nog een belangrijke vergadering heeft en daardoor snel weg moet en ik nog even kan blijven zitten dan bestaat de kans dat ik wordt aangenomen. Als ik aankom terwijl het beoordelingscomité al zit te wachten dan valt het op dat ik niet goed kan lopen.
Een briefje met 'helaas past u minder in ons profiel' of 'iemand anders bleek beter binnen ons bedrijfsprofiel te passen' wordt dan mijn resultaat.
Mijn psycholoog van een outplacementtraject waar ik eens in gezeten heb wilde niet dat mijn MS een rol mocht spelen bij het proces om mij op te vijzelen voor een passende baan. Dat vond hij te moeilijk.
Bij gezonde mensen die de 50 gepasseerd zijn zie ik dezelfde soorten van afwijzingen. Dat gebeurt ook bij mensen waar een vlekje aan zit, zoals en wiet- of drankverleden of een tijdelijk motivatieprobleem. De norm is nu eenmaal jong, gezond en blank.
Toen ik enige tijd geleden als ervaringsdeskundige een presentatie hield over het dagelijks leven van een chronisch zieke voor een groep medewerkers van MEE, ontstond een discussie over mijn uitspraak dat ik liever niet meer wil werken. De genoemde medewerkers zijn er namelijk op gericht om minder validen weer aan het werk te helpen.
Mijn verdediging dat ik al genoeg gewerkt had, dat mijn premies altijd betaald waren en dat bazen toch altijd kiezen voor de ervaren 30-jarige, vóór iemand met meer gezondheidsrisico en dat ik gekozen heb voor vrijwilligerswerk en ziek mogen zijn overtuigde slechts een deel van mijn gehoor.
Mijn conclusies zijn waarschijnlijk onvolledig: de diversiteit in leeftijden, afkomst, kleur, soorten ziekten en belemmeringen daardoor is te groot om een voor iedereen geldende conclusie te trekken.
1. Politici moeten ophouden met het praten over langer moeten werken van ouderen als deze worden gediscrimineerd (zonder dat dit bij naam genoemd wordt).
2. Laat jonge mensen zonder arbeidsverleden werken aan hun opleiding en werkervaring door intensieve begeleiding van ervaren krachten. Houdt ervaren mensen aan het werk tot hun 65e. Maak gebruik van hun ervaring en gooi die niet weg.
3. Laat mensen die langdurig ziek zijn met rust, zeker als ze een levensvulling kunnen vinden buiten de betaalde werksfeer. Als het werken zoveel energie vergt dat er naast het werken geen energie meer over is dan is het tempo te hoog of het lichaam ongeschikt voor het werk. Vergeet niet om de hoogte van de WAO in stand te houden op een menswaardig niveau.
4. Maak plaats voor jonggehandicapten om aan het werk te komen. Deze zijn vaak erg gemotiveerd en moeten de kans krijgen om arbeidservaring op te doen. Subsidiemogelijkheden voor hun toekomstige bazen zijn voldoende aanwezig, er wordt helaas onvoldoende gebruik van gemaakt. Maar er zijn ook andere mogelijkheden om als jonggehandicapte zinvol bezig te zijn.
Zutphen, 28 januari 2008
Harry Dijkhuis