Na de behandeling op 7 en 8 september aan CCSVI in Dusseldorf waren er kleine verbeteringen. Niet wereldschokkend maar ze waren er. Dus toen de keuze werd gemaakt of ik ook de andere kant liet behandelen ging ik voor het hele pakket. 14 December moest het gebeuren.
Vlak voor die tijd kreeg ik een telefoontje. De samenwerking met Duitsland , X-cell , was opgezegd. Behandeling in Duitsland vond niet meer plaats, niet meer door bemiddeling van private scan. Behandeling met bemiddeling van private scan was nu mogelijk in Brugge. Iets verder maar wel dezelfde taal, ook wel zo prettig.
Ik ging dus voor Brugge, 12 januari werd de dag. De behandeling zou plaatsvinden onder volledige verdoving.
Omdat we om 07.00 uur in Brugge moesten zijn zaten we al om 04.00 uur in de auto. De reis ging voorspoedig en om 07.00 uur meldden we ons in het ziekenhuis in Brugge. Een megaziekenhuis, academisch, en eentje waar het Gelre 3 maal in kan.
Na aanvankelijke problemen bij de receptie, zelfs met dezelfde taal gaat het nog wel eens verkeerd, kwamen we op de afdeling waar het allemaal ging gebeuren.
Het lange wachten ging beginnen. Niet dus. Na een bed toegewezen te krijgen kon ik vrij kort daarna al in de operatieoutfit en ging ik op transport naar de OK. Infuus erin, hier heeft u wat zuurstof en ik kwam weer bij op de uitslaapkamer. Dat ging snel, eigenlijk wel zo prettig.
Drukverband zat erom, de lies was weer blauw. 4 uur blijven liggen was nu het verhaal. Ik had geen last van de narcose dus alles was me alleszins meegevallen.
Om 15.30 uur kwam de behandelend arts aan het bed om te vertellen wat hij gedaan had. Beide kanten waren gedaan, ook rechts was nog wat te halen. Was deze weer vernauwd na Dusseldorf?
De ader in de borstkas was ook bekeken, de azygos voor de liefhebbers, maar deze bleek geen problemen te hebben. Beide aderen in de nek waren gedotterd, maar afwachten of het resultaat heeft opgeleverd.
Om 16.00 uur werd ik ontslagen uit het ziekenhuis en kon de lange weg naar Nederland worden gemaakt. Om 17.00 uur bij Antwerpen is toch een iets ander verhaal dan om 06.00 uur maar langzaam rijdend wisten we er toch door te komen zodat we om 21.00 uur weer terug in Apeldoorn waren.
Een zeer lange dag. De behandeling onder verdoving was me goed bevallen, ik had geen naweeën van de narcose en alles zag er zeer professioneel uit in Brugge. Maar heeft het wat gebracht?
Nu 5 weken na de behandeling merk ik helemaal niets. Niet positief en niet negatief. Had ik na de behandeling in Dusseldorf heel snel effect nu merk ik totaal geen verandering. Ik had natuurlijk gehoopt op een versterking van de resultaten van Dusseldorf maar die kan ik, misschien nog, niet bemerken.
Ik heb er geen spijt van het gedaan te hebben. Anders had ik altijd het idee gehad van als… Misschien komt het nog, misschien ook niet. Het was een gok, garanties zijn er niet te geven.
John Harleman