Toen ik laatst naar het ziekenhuis ging met mijn scootmobiel dacht ik dat het een formaliteit zou zijn. De week daarna werd ik bij de internist verwacht die dan zou beoordelen of ik ook met een halve schildklier kan leven.
Ik meldde me bij de prikreceptie waarna ik werd verwezen naar een trekautomaat voor een nummer. Toen ik me met mijn nummer weer bij de prikreceptie meldde werd geeist dat ik een verwijsbrief bij de receptie van de internist ging halen.
Dat noopte me om de zwerftocht door het nieuwe ziekenhuis op zoek naar de gewenste receptie te gaan afleggen. Zoals ik al eerder gemeld heb zijn de liften niet berekend op scootmobielen. Alleen met diagonaal gaan staan en wat heen en weer gewurm kon ik in de lift.
Onderweg kreeg ik de tip om met de beddenlift te gaan. Daar heb ik met veel plezier gebruik van gemaakt. Het was wel even zoeken, trouwens.
Met verwijsbrief, waarop staat waar de bloedafnemer op moet letten zodat de internist volgende week de goede conclusies kan trekken, naar een leerling die mocht proberen van mij bloed af te tappen. Helaas prikte hij dwars door het bloedvat, zodat een ervaren verpleegster hem even hielp.
Na de ''operatie'' ging ik weer naar huis per scootmomiel. Omdat ik inmiddels wel veel stroom had verloren en de gemeentescootmobiel snel leegliep wat betreft de stroom kon ik op mijn reserve nog net thuiskomen.
Ik ben blij dat ik inmiddels een eigen scootmobiel gekocht heb. Die kan wel wat verder rijden.
Zutphen, 23 november 2011
Harry Dijkhuis